Duoexpo

PERSBERICHT

Guerilla foto-expositie, In de Vertraging

‘Stilte in een zapmaatschappij’

Op vrijdag 11 maart presenteert Gallery Chiellerie aan de Raamgracht in Amsterdam vanaf 17.00 u het fotowerk van Tinca Veerman en Miranda Birney. Zij houden van kort en krachtig want op zondag 13 maart zullen zij na 18.00 u. de expositie weer opbreken. Het wordt de kunstliefhebbers dus makkelijk gemaakt, er hoeft slechts uit drie data te worden gekozen.

Tinca Veerman en Miranda Birney maken al jaren autonoom werk, ieder vanuit een eigen discipline. Miranda Birney heeft haar wortels in de zwart/wit fotografie, het werk van Tinca Veerman vindt zijn oorsprong in de schilderkunst. Sinds ook Tinca Veerman recentelijk gebruik is gaan maken van fotografie ontdekten beide kunstenaars dat hun beelden elkaar raken: in..de..ver..tra..ging.

Tinca Veerman laat een serie gedurfde portretten zien, Miranda Birney zoekt het in beelden waarin de mens veelal ontbreekt maar waarin deze op suggestieve wijze toch aanwezig is. De foto’s van Miranda zowel als Tinca dwingen de kijker met zachte hand de eerste impuls te overstijgen om te kijken wat daarachter verborgen ligt.  Durft u ook die stilte aan? Dan bent u van harte welkom.

Gallery Chiellerie, Raamgracht 58, Amsterdam

Open: 14.00 u. – 18.00 u.

Tinca Veerman

‘Kijken’ en ‘associëren’ zijn misschien wel de belangrijkste fundamenten onder het autonome werk van Tinca Veerman. Effect of gemakzucht zijn haar volslagen vreemd. In haar oeuvre is het narratieve aspect niet of mondjesmaat aanwezig. Dat gedeelte laat ze graag aan de toeschouwer. Haar werk prikkelt en daagt uit, en hoewel abstract is haar werk toegankelijk door het gebruik van herkenbare elementen. De deur staat open zogezegd.  Dat wil niet zeggen dat er niets van de kijker gevraagd wordt! Eenmaal ‘binnen’ is deze op zichzelf aangewezen. Maar in tegenstelling tot het abstracte werk van veel andere kunstenaars hoeft dat de toeschouwer niet te verontrusten. De ‘uitkomst’ is namelijk altijd goed. Verheven concepten zijn dan ook niet aan Tinca besteed. Bij haar geen intellectuele rookgordijnen maar aardse motieven.

Tinca werkt doelgericht en in series. Deze kenmerken zich door een grote verscheidenheid aan technieken. Dat kan variëren van schilderkunst tot fotografie en alles daartussenin. Zolang de technieken de intenties van Tinca dragen, zijn ze geschikt. De fotoserie die hier wordt tentoongesteld, is recent ontstaan en geeft ons een frisse kijk op de kracht van fotografie. Na het zien van Tinca’s beelden zal het u wellicht niet verbazen dat de belangrijkste vernieuwingen binnen de fotografie op naam staan van autonome kunstenaars: originele en oorspronkelijke geesten met de durf om buiten de gebaande paden te gaan.

Miranda Birney

Techniek of compositieregels zijn niet aan fotograaf Miranda Birney besteed. Niet dat ze beide aspecten niet beheerst maar ze wenst er zich niet door te laten hinderen. Het staat  haar spontatiteit en impulsiviteit maar in de weg. Daarmee is meteen de kracht van haar werk blootgelegd. Ze ontspant de sluiter alleen bij bestaand licht, dus geen ingewikkelde lichtopstellingen of flitsfotografie. Overbelichting of bewegingsonscherpte worden door haar in dank aanvaard wanneer deze ‘fouten’ meer glans geven aan de suggestieve lading van een beeld. Want een beeld is voor haar pas geslaagd als er een suggestie vanuit gaat.

Al vanaf haar vijftiende gaat Miranda de straat op om zich te laten leiden door haar intuïtie. Die werkwijze levert steeds verrassende beelden op. In bijna alle foto’s van Miranda ontbreekt de mens en toch is diens aanwezigheid steeds tastbaar als sporen van het menselijk bestaan. Sommige mooi, andere lelijk. Een aantal elementen -zoals gebroken ramen (of spiegels) en lichtval- komt steeds terug in Mirandas beelden. De betekenis van die elementen geeft zich niet zomaar prijs.

De intuïtieve werkwijze van Miranda wordt voor een belangrijk deel gevoed door persoonlijke motieven. Het is het onderbewuste dat spreekt. Daarom zijn gemoedsrust en verleden belangrijke pijlers in haar werk. Zo maakte Miranda al eens een zeer persoonlijke serie over haar ouderlijk huis. Het maken van beelden stelt haar in staat om de wereld in perspectief te blijven zien. Uitzonderingen daargelaten werkt ze zelden conceptmatig. Je zou zeggen chaos troef. En toch is dat niet waar. Er is wel degelijk een rode draad in haar werk te zien. Het onderbewuste brengt haar daar steeds naar terug. Misschien zou je het werk van Miranda nog het best kunnen omschrijven met de woorden ‘zuiver’ en ‘onbevangen’.

Frank van den Bosch, kunsthistoricus.