PERSBERICHT

Guerilla foto-expositie, In de Vertraging

‘Stilte in een zapmaatschappij’

Op vrijdag 11 maart presenteert Gallery Chiellerie aan de Raamgracht in Amsterdam vanaf 17.00 u het fotowerk van Tinca Veerman en Miranda Birney. Zij houden van kort en krachtig want op zondag 13 maart zullen zij na 18.00 u. de expositie weer opbreken. Het wordt de kunstliefhebbers dus makkelijk gemaakt, er hoeft slechts uit drie data te worden gekozen.

Tinca Veerman en Miranda Birney maken al jaren autonoom werk, ieder vanuit een eigen discipline. Miranda Birney heeft haar wortels in de zwart/wit fotografie, het werk van Tinca Veerman vindt zijn oorsprong in de schilderkunst. Sinds ook Tinca Veerman recentelijk gebruik is gaan maken van fotografie ontdekten beide kunstenaars dat hun beelden elkaar raken: in..de..ver..tra..ging.

Tinca Veerman laat een serie gedurfde portretten zien, Miranda Birney zoekt het in beelden waarin de mens veelal ontbreekt maar waarin deze op suggestieve wijze toch aanwezig is. De foto’s van Miranda zowel als Tinca dwingen de kijker met zachte hand de eerste impuls te overstijgen om te kijken wat daarachter verborgen ligt.  Durft u ook die stilte aan? Dan bent u van harte welkom.

Gallery Chiellerie, Raamgracht 58, Amsterdam

Open: 14.00 u. – 18.00 u.

Tinca Veerman

‘Kijken’ en ‘associëren’ zijn misschien wel de belangrijkste fundamenten onder het autonome werk van Tinca Veerman. Effect of gemakzucht zijn haar volslagen vreemd. In haar oeuvre is het narratieve aspect niet of mondjesmaat aanwezig. Dat gedeelte laat ze graag aan de toeschouwer. Haar werk prikkelt en daagt uit, en hoewel abstract is haar werk toegankelijk door het gebruik van herkenbare elementen. De deur staat open zogezegd.  Dat wil niet zeggen dat er niets van de kijker gevraagd wordt! Eenmaal ‘binnen’ is deze op zichzelf aangewezen. Maar in tegenstelling tot het abstracte werk van veel andere kunstenaars hoeft dat de toeschouwer niet te verontrusten. De ‘uitkomst’ is namelijk altijd goed. Verheven concepten zijn dan ook niet aan Tinca besteed. Bij haar geen intellectuele rookgordijnen maar aardse motieven.

Tinca werkt doelgericht en in series. Deze kenmerken zich door een grote verscheidenheid aan technieken. Dat kan variëren van schilderkunst tot fotografie en alles daartussenin. Zolang de technieken de intenties van Tinca dragen, zijn ze geschikt. De fotoserie die hier wordt tentoongesteld, is recent ontstaan en geeft ons een frisse kijk op de kracht van fotografie. Na het zien van Tinca’s beelden zal het u wellicht niet verbazen dat de belangrijkste vernieuwingen binnen de fotografie op naam staan van autonome kunstenaars: originele en oorspronkelijke geesten met de durf om buiten de gebaande paden te gaan.

Miranda Birney

 Matchboox heeft een verhaal van Alfred Birney aan haar collectie toegevoegd!

Een Matchboox is een klein, handgemaakt boekje in een lucifersdoosje. Bij Matchboox vinden matches plaats van schrijvers en illustrators / beeldend kunstenaars. Ze zien er prachtig uit en kosten slechts € 4,95.

Alfred Birney schreef het verhaal “De taart en de kat”. Joyce Bloem verwerkte de tekst knap in kleurige illustraties. De website van Matchboox vermeldt als cadeautip bij “De taart en de kat” het volgende: Voor dromers en spirituele mensen…

Alle informatie over het boekje met het kortste verhaal dat Alfred Birney ooit schreef is op deze webpagina van Matchboox te vinden.

Jaren geleden las ik een geleend boek wat enorme indruk op me maakte. Het had de simpele titel ‘Buitenaardse beschaving’, en was geschreven onder het opmerkelijke pseudoniem Stefan Denaerde. Ik denk dat die man bang was om anders voor gek te worden verklaard, want hij beschrijft een toevallige ontmoeting met wezens van de ‘groene nevelplaneet Iarga’. Zij vertellen hem tot in details over hun efficiënte leefwijze, de plezierig sociale structuur en de geavanceerde techniek op hun planeet. Over slijtagevrije treinen, zwevende auto’s, drijvende oceaanbruggen, onbegrensde welvaart, kosmisch recht, merkwaardige huwelijksopvattingen en creatief levensgeluk.

De 1ste druk verscheen in 1969,  ik kocht een paar maanden geleden een 2dehands 8ste druk uit 1996 voor 7 piek. En gisteren vond ik op YouTube een uitgebreid interview met deze schrijver in mooie oude zwart-wit filmbeelden. Kennelijk wordt zijn verhaal steeds meer actueel! Kijk naar deel 1 en deel 2 en probeer je voor te stellen dat het leven op aarde ook (eens) heel anders kan zijn.

‘Tja, daar sta ik dan, als eerste dooie transgene stier ter wereld te kijk in Naturalis. Bijzonder was ik wel dankzij mijn menselijk gen, maar gelukkig? Nee. Als proefdier moest ik altijd binnenblijven en ze probeerden me steeds op de gewillige dames te krijgen maar daar heb ik subiet voor bedankt. Ik viel nu eenmaal op dolle stieren. Voor de wetenschap was ik sowieso een mislukkeling dus werd ik helaas al op mijn zevende gecastreerd. Toen ik veertien was kreeg ik het verlossende spuitje.

Misschien heb ik achteraf gezien een beter leven gehad dan die honderdduizenden melkkoeien die momenteel met ontstoken uiers en zieke poten levenslang opgesloten zitten in megamelkstallen. Flank aan flank staan ze pijn te lijden op de betonnen vloeren vol koeienstront. Nederlandse koeien die nog wel in de wei mogen grazen, staan er zonder natuurlijke beschutting tegen zon, wind en regen. En dat allemaal voor de verwende consumenten van Monatoetjes, Danoontjes en Campinaijs. Daar ga ik postuum van over mijn nek! Hoog tijd voor onderzoek naar de ‘betere’, dus transgene mens.’ 

En voor de 2de keer spelen ze het Weesperzijdefestival plat. Ditmaal op zaterdag 18 september om 20.20 uur. Uiteraard op de Weesperzijde, naast de Ceintuurbaanbrug Amsterdam. Rock mee!

God beloofde Noach na de zondvloed dat Hij de aarde en alles wat er op leefde nooit meer door water zou vernietigen. Als herinnering aan dit verbond zou voortaan de regenboog verschijnen.

Terwijl de wereld momenteel op veel plaatsen dramatisch overstroomt zag ik vandaag niet één regenboog, maar twee! Het vreemde was wel dat de bovenste regenboog qua kleuren gespiegeld was aan de onderste…
Op internet las ik dat dit een doodnormaal natuurverschijnsel is. Gewoon een dubbele terugkaatsing van het zonlicht in de regendruppels.

Helaas geen dubbele belofte van God.

Dubbeldip komt er nu heel snel aan of is er al, alleen mogen wij het nog niet weten. Lees er de Timewave noviteit theorie van Terence McKenna er eens rustig op na. Wat kun je doen om na deze ‘vrije val’ zo zacht mogelijk te landen? Zorg dat je zelf niet ook in een dip raakt. Beperk je hebzucht en bereid je voor op een simpel doch gezond ‘selfsupporting life’. Verdiep je in nieuwe energievormen, natuurlijke voeding en geneeswijze en haal wat nuttig gereedschap in huis. Zodat je straks niet verbaasd in je stikdonkere huis zit te verkleumen met een lege zaklamp, een blikje Cola en een gecrashte PC. Armoedzaaiers hebben weinig te verliezen en zijn al aan enige ‘creativiteit’ gewend.

Vroeger was Nederland geloof ik het land van boeren, burgers en buitenlui. Tijden veranderen. Als politici plannetjes beramen waar ‘rechts Nederland de vingers bij af kan likken’ kun je beter spreken over een land waarin een stelletje boeven miljoenen boeren en burgers in de kou wil zetten, laat staan de buitenlui! Maar vroeger was het heus niet altijd beter. Eind jaren zeventig, begin tachtig zaten we opgescheept met een vrome vent die dweepte met zijn ‘ethisch reveil’. Drie kabinetten achter elkaar! Je kent hem wel: katholiek, stomme grapjes, zachte g, grote neus, pukkel. Hij was verschrikkelijk eigenzinnig en vasthoudend, deze premier Dries van Agt. Afgrijselijk vond ik hem!

Als ik nu over deze man lees, naar hem kijk en luister voel ik alleen maar heel veel bewondering. Diezelfde eigenschappen die ik destijds als irritant ervoer zet hij nu in voor een hele belangrijke zaak. Hij wordt uitgelachen door een deel van zijn oude achterban, beschimpt, bedreigd, en is tot op heden niet eens voorgedragen als Minister van Staat. Toch gaat hij door. Deze inmiddels oude en wijze man geeft mij hoop. Hoop dat boeven als Rutte, Verhagen en Wilders misschien ooit toch over hun eigen schaduw heen kunnen stappen.

http://www.driesvanagt.nl/

Iemand raadde mij gisteren deze muziek aan. Wellicht een goed medicijn tegen stress, ongeduld, dus vast ook mijn hernia. De klanken brachten me terug naar de tijd rond mijn zeventiende jaar. Ik liep toen met het plan rond om me permanent te vestigen in een of ander Boeddhistisch klooster in Engeland.

Zappen op zondagochtend. Slechts een paar uur nadat kreunende 06-tieners met gespreide benen hebben liggen zeuren om een beurt, staan de vrome heren met de armen gespreid andere wartaal uit te slaan. ‘Let niet op onze zonden, maar op het geloof in uw kerk’. Lekker makkelijk. Hoeveel minderjarigen zijn door gelovigen seksueel misbruikt? Hadden ze zeker zelf uitgelokt. Ik weet uit eigen ervaring: het zijn de kwetsbare kinderen die worden gepakt. Mannen (en vergeet ook de vrouwen niet!) hebben er een neus voor. Ondertussen blijft de televisie die schijnheilige troep door je strot douwen. Wilders kan wel zaniken over de islam, van mij mogen álle godsdiensten op de schop.

Zelf geloof ik in buitenaards leven. Niks geloven, het is gewoon logisch. Ik ging al op jonge leeftijd discussies hierover uit de weg, want als iemand niet buiten aardse grenzen kan denken heeft dat weinig nut. Toch heb je soms behoefte aan geestverwanten en zo belandde ik samen met mijn vriend een half jaartje geleden bij een van de werkgroepen van Niburu. Alles draaide om ‘disclosure’, bekendmaking van buitenaards leven onder aanvoering van een man die zichzelf ziet als ‘de grote UFO-klokkenluider’ van Nederland. De ene keer ging de vergadering van ons subgroepje niet door vanwege Moederdag, de andere keer vanwege de kermis in Lambertschaag. Ach, zo urgent was disclosure nu ook weer niet.

Ik heb vaker in dergelijke spirituele kringen verkeerd. Hele aardige mensen allemaal en zeer divers. Ze sjouwen chakrastenen mee, zelfgemaakte foto’s van orbs of orakelen over de buitenaardse belevenissen tijdens een Ayahuasca-tripje. Anderen zijn daarentegen zeer belezen, van Blavatsky tot Oldenkamp. Het merendeel ziet ze vliegen. Ufo’s. Al geloof ik er stellig in, ik heb er zelf helaas nog nooit eentje gezien. Maar al deze mensen die zo graag ‘positieve energie willen genereren’ hebben een ding gemeen wat me mateloos irriteert. Ze voelen zich ver verheven boven de zogenaamde niet-weter.

Ik werd alleen maar negatiever van die vage bijeenkomsten dus besloten mijn vriend en ik om bij een van de leden een zelfgemaakte chembuster aan te schaffen. Deze chembuster oftewel cloudbuster is een uitvinding van Wilhelm Reich en zou door middel van Orgone energie chemtrails boven je woonomgeving verjagen en fijne dingen aantrekken. Het lange ding kostte ons 300 piek en bestaat uit 12 meter koperpijp, sokken en doppen, 17 kristallen, aluminiumslijpsel, een emmer enzovoort. We zetten hem binnen om koperdieven niet in verleiding te brengen en stonden zelf hele dagen buiten aan dek naar de hemel te turen. ‘Kijk, daar! Die chemtrail trekt echt weg! … Of lijkt het maar zo?’

Twijfel overheerste. Sterker zelfs, ik had het gevoel dat sinds dat ding in huis stond alles tegenzat. Na e-mailcontact met dé chembuster-expert van Nederland kregen we eindelijk het antwoord waarom dat ding niet werkte. ‘Je moet hem natuurlijk wel eerst áánzetten’, schreef ze. Oké, maar waar zit dan die knop? ‘Je moet er tegen praten. En hoe meer je tegen hem praat en aan hem vraagt, hoe beter hij gaat werken!’

De laatste dagen voer ik minstens drie keer per dag een monoloog tegen onze chembuster. Het lijkt alsof ik nu toch ongewild God in huis heb gehaald.

Ik heb drie moeders. Een biologische, een eerste pleegmoeder en een tweede. Mijn eigen moeder wordt maandag 82 jaar. Door mijn hernia ga ik haar niet bezoeken dus ging ik zojuist op zoek naar een passende ansichtkaart. Maar mijn tweede pleegmoeder zit sinds een half jaar vloekend op de gesloten afdeling van een verpleeghuis dus kan ook wel een opbeurend berichtje gebruiken. Dan ook maar meteen een kaartje naar pleegmoeder numero 1. Zij is met haar 88 jaren de oudste van het stel en schijnt de laatste tijd snel achteruit te gaan.

Mijn eigen moeder houdt van kinderlijke kaarten met poesjes, blommetjes met glitters en grappenmakers. Of van die zelfgemaakte 3D kaarten. Die stuurt ze tenminste altijd naar mij. Ze heeft de rotgewoonte om met haar hanenpotenhandschrift ‘iets leuks’ te kalken over de plaatjes. Net als op de spaarzame kinderfoto’s die ik van mezelf heb. ‘Mirandaatje’ staat er dan met ballpoint op mijn voorhoofd geschreven. Bah!

Mijn eerste pleegmoeder houdt geloof ik van roze, bergen en bloemen. Niet dat Tiroolse frivole, liever zo christelijk mogelijk als het even kan. Iets met engeltjes ofzo. Toen ze me het huis uit schopte was ik net 16 dus veel van haar smaak kan ik me niet herinneren. Ik zag haar pas twee jaar geleden weer voor het eerst terug. Toen hing er nog steeds hetzelfde berglandschapje aan de wand als 35 jaar geleden en droeg ze een zachtroze trui.

Mijn tweede pleegmoeder is een stukje jonger en heeft gestudeerd dus dan weet je het wel. Bij haar kan je tenminste aankomen met een mooie Kandinsky, iets spiritueels, een ‘doordenkkaart’ of een scherpzinnige grap. Hoewel, momenteel slaat ze haar veel lager opgeleide mede-tehuisbewoners in elkaar dus in hoeverre ze nog ergens de humor van inziet weet ik niet.

Toch zijn deze dames niet zo verschillend als het lijkt. Ik weet nog heel goed hoe vaak deze drie vrouwen elkaar in het verleden tegenover mij hebben lopen afzeiken. Ze dachten alle drie dat ze een betere moeder waren dan de ander maar daar zaten ze alle drie faliekant naast. Daarom dacht ik net in de kaartenwinkel: bekijk het maar, stelletje ouwe heksen. Ik stuur jullie gewoon lekker alle drie precies dezelfde ansichtkaart!

Dan kom je op Birney’s Beeld, mijn beeldsite met autonoom fotowerk.

Je kunt vervolgens op foto’s klikken of pijltjes volgen, bij archief een maand selecteren, of nog veel leuker: een categorie!! En er valt een en ander over mij te lezen bij about.

In Nij Beets, een tot voor kort onbekend gehucht ergens boven Heerenveen, stikt het deze druilerige zomermaand van de vakantievierders. Vooral in de straat van jeweetwel, die meid van die vier vreemd gevulde koffers. Fijn dat BN/De Stem.nl  haar straatnaam op internet had gepubliceerd. Even intikken op de tomtom, met het verwende kroost en een paar afgedankte knuffels en kaarsstompjes erheen scheuren en massaal janken maar.

Toen ik hierover boos naar bovenstaande site mailde antwoordde de Chef Redactie: ‘Ik begrijp dat dit een uitermate gevoelig onderwerp is. Maar ik bestrijd dat wij op sensatie uit zijn. Het is journalistiek werk om te verslaan wat er in onze samenleving gebeurt, ook als het gaat om dit soort dramatische zaken. Dat moeten we op een zorgvuldige manier doen en ik denk dat dat in dit geval gebeurd is.’

Hoezo zorgvuldig? Waarom heeft de gemeenschap in samenspraak met de familie daarom vandaag de ramptoeristen opgeroepen hun rommel alsjeblieft thuis te laten, en liever helemaal niet meer snotterend in optocht door die straat te rijden?

Knuffels, ik heb er sowieso niks mee. Ik heb ze als kind nooit gehad, niet als speelgoed en ook nauwelijks echte trouwens. Ik had een knijppaardje wat naar plastic rook, een zeepaardjesskelet in een stukje plexiglas en een plastic negerinnenpop. Tenminste, dat dacht ik. Het meeste bleek jaren later volgens mijn zus van haar te zijn geweest dus eigenlijk had ik niks.

Knuffels voor kofferbabies zijn zinloos. Echte knuffels, dat was pas leuk geweest.

Hoe langer iemand dood is, hoe meer je die persoon gaat missen. Tijd heelt wonden maar rijt ze net zo hard weer open. Nu ik tijdelijk minder mobiel ben denk ik aan haar. De zieke vrouw waar ik sinds 1987 een jaar of drie voor werkte, tot haar dood. Ik zag haar niet als een invalide, eerder als een beter soort moeder, een leermeesteres. Ze was een bekende schrijfster, journaliste en columniste, altijd een grote bek. En trots. Wat dat betreft had ze een Indo kunnen zijn, maar zij was Joods.

‘Jij bent mijn ogen en mijn handen’. Zo zei ze het letterlijk en ik begreep wonderwel precies wat ze bedoelde. Ze prees mijn geduld want ze wist hoe belachelijk veeleisend ze kon zijn. En ik, zelf ook zeker niet de makkelijkste, kon me prima verweren maar deed alles graag voor haar. Niet omdat ik een fan van haar was, haar stukjes en boeken interesseerden me toen nog geen snars. Ze had mij nodig.

Op een dag gaf ze mij het boodschappenlijstje: goeie fles chablis, gerookte amandelen, cantharellen en haricots verts. De groenteboer, zeker niet de eerste de beste, had die dag geen haricots verts maar prees zijn mooie sperzieboontjes. ‘Thuisgekomen’ schold ze me helemaal verrot. ‘Hoe kun je dat nou doen? Je weet verdomme toch dat ik nooit sperziebonen wil maar alleen haricots verts!!’ Toen mijn werk erop zat wachtte ze me in haar ‘karretje’ op in de hal. ‘Nou, sorry dat ik zo tekeer ging. Het zal best goed smaken hoor. Heel erg bedankt voor alles en een fijn weekend Miranda!’ Het was goed.

Had ik geweten dat dit haar laatste avondmaal zou zijn, dan was ik stad en land afgefietst op zoek naar de allerbeste haricots verts. Want de volgende ochtend werd ik gebeld door haar zusje die me vertelde dat ze de avond ervoor was overleden. Precies een week na haar 61^ste verjaardag.

11 juli 2010, Nederland-Spanje, 73ste minuut. Ik hou niet van voetbal, wel van finales. Terwijl we nerveus de pakken wijn en zakken chips naar binnen werken zie ik vanuit mijn ooghoek een zwarte kat de keuken doorkruisen. Slecht voorteken. Mijn vriend herinnert zich een papiertje aan een van de bomen in de omgeving. Vermist: Melgior. Wie noemt z’n kat nou naar een van de drie wijsneuzen uit het Oosten, en dan ook nog verkeerd gespeld? Zal wel hip zijn net als Rop, Yan en Hanz. Dit ongelukkige scharminkel voldoet volledig aan de beschrijving. Oud, schor en zonder ballen. Hongerig stort hij zich met z’n tong uit de bek op de bakken met eten en drinken die ik hem voorzet. Direct na de oranje nederlaag bel ik de eigenaresse op. ‘Slecht nieuws voor oranje maar goed nieuws voor jou! We hebben Melgior gevonden!’, roep ik enthousiast. Het meisje blijkt een straat verderop te wonen maar staat pas een poos later (maar waar liggen die boten dan?) op de kade. Melgior is duidelijk blij haar te zien en vlijt zich knorrend in haar armen.’Wat gek’, zegt het meisje met glazige ogen, ‘normaal is hij helemaal niet zo aanhankelijk en hij is zo mager…’ Ja nogal wiedes, als je kat dagenlang getreiterd is door een stelletje straatmuizen, die lachen zo’n verwende christenkater recht in het gezicht uit. Dat beest is vreselijk getraumatiseerd. Haar Melgior bestaat niet meer. Enfin, het meisje neemt de kater mee.

De volgende dag staat ze weer op de steiger. Iets helderder, dat wel. Nee, het was toch niet haar Melgiortje. Dat gespin en plakkerige gedoe, zo anders, dat kon haar kat onmogelijk zijn. Of ik hem voor haar naar het asiel wilde brengen want vanwege haar werktijden kon zij hem zelf niet wegbrengen. Alsof ik niks te doen heb zeg. No way. ‘Waarom hou je hem niet gewoon? Het is toch een lieve kat?’, zeg ik, terwijl ik denk: hij is toch ook zwart, oud, schor en gecastreerd, dus wat boeit het. Hij luistert zelfs naar die belachelijke naam! Maar nee, zegt ze: ‘dat is toch zielig voor de eigenaar die deze kat kwijt is? Ik kan hem beter wegbrengen en doorzoeken naar mijn Melgior.’

Nog meer bomen zijn nu behangen met foto’s van de arme Melgior die volgens mij in het asiel is gestopt door z’n eigen bazin.

Als je dagenlang echt gigantisch verrekt van de zenuwpijn in je been en voet zonder te weten waarom en alle huisartsen op vakantie zijn, besef je pas hoeveel mazzel je hebt dat je niet in een verzopen tentenkamp op een door elkaar geschud eiland woont omdat je weet dat je na vele antwoordapparaten op een bepaald moment toch een dokter aan de lijn krijgt die je verder helpt. Aan nog meer pijnstillers. Langskomen doen ze al jaren niet meer, evenmin als de dominee, de schillenboer en de voddenman. Alleen deurwaarders en jehova’s weten je nog te vinden, en natuurlijk de dood. Zo is het mij niet vergaan.

Ook doktersvakanties zijn niet oneindig dus maandag strompelde ik hoopvol de huisartsenpraktijk binnen. Maar helaas, ik trof daar niet mijn vertrouwde ongeschoren antroposofische huisarts (tevens een fanatiek amateurfotograaf die mij graag vraagt naar de nieuwste camera’s waar ik nooit van heb gehoord, laat staan dat ik weet hoe ze werken), maar een klein ventje in gebloemd H&M-overhemdje. Invaldokter Jansen. Hij zal niet de enige dokter zijn die zo heet. Ik schatte hem op een jaar of 23. Zo’n type knulletje waarvan je hoopt dat je dochter er niet mee aan de bar hangt want ik vond hem nogal hoe noem je dat… pedant. Ik stapelde de doosjes medicijnen op elkaar en vertelde hoe pijnlijk mijn week was verlopen. Letterlijk ver-lopen, want iedere stap was er een. Hij sloeg met z’n hamer op m’n scheenbenen en zei: ‘Hernia!’ Niet: ‘het ziet er naar uit dat u voorlopig…’ of: ‘tot mijn spijt moet ik u…’ Nee. ‘Hernia!’ Klootzak! dacht ik. Kun je dat niet effe anders formuleren! Hij kladderde iets op een papiertje om mijn toren aan pijnstillers te verhogen en dat was het.

Aanstaande maandag is mijn eigen huisarts weer present. Al zegt hij dat ik een verschrompelt lelijk lijk ben, kan me niet schelen. Het gaat er om hoe hij het zegt.

Laten we niet gaan zemelen over de definitie van Kunst, als je ‘iets’ maakt kan het leuk zijn om het anderen te tonen. Tenminste, dat vinden de meeste mensen. Jarenlang vroeg ik me af wat mijn vrije werk, dat ik puur maakte om mijn eigen shit in kwijt te kunnen, voor een ander zou kunnen betekenen. Ik had sterk de indruk dat mijn beelden anderen zouden vervelen, irriteren of somber maken. Men wil vermaakt worden en ik ben een slecht cabaretier.

Toch vind ik wel degelijk dat ik met mijn fotografie iets aan anderen te vertellen heb, mits ze het willen of kunnen zien natuurlijk, dus schoorvoetend nam ik dit jaar sinds lange tijd deel aan verschillende groepsexposities. Iedere kunstliefhebber met een leegstaand pand en teveel vrije tijd noemt zich tegenwoordig al snel ‘curator der schone kunsten’ dus aan lege muren geen gebrek. De een selecteert kunstenaars van ‘eenzelfde niveau’ die goed met elkaar zouden moeten matchen. Emailverkeer over het thema, de toon, titel en tekst stijgen tot therapeutische hoogten en voor je het in de gaten hebt zit je in een ‘familieopstelling’. De andere kunstfreak prikt gewoon een openingsdatum en wie er waar z’n rotzooi ophangt zal hem verder een worst wezen. Exposeren om het exposeren. Het gaat om de aandacht voor zijn toko, de gezelligheid in een feestelijke entourage en de blozende exposant heeft er weer een regeltje bij op z’n cv. ‘Heb je nog wat verkocht?’ hoor je fluisteren want dat is immers het criterium voor je succes.

Wanneer is een expositie geslaagd? Als er veel bezoekers zijn geweest? Als er veel rode stickertjes naast je lijsten zijn geplakt? Als het bezoekboek is volgekalkt met dezelfde complimenten? Als je de pers hebt gehaald en naamsbekendheid hebt gekregen? Als er andere expo’s of zelfs leuke opdrachten uit voortvloeien? Als je er interessante kennissen aan hebt overgehouden? Als je elkaars werk hebt kunnen versterken? Als je weer met nieuwe ogen naar je eigen werk hebt kunnen kijken? Als je trots bent? Het allerbelangrijkste voor mij is dat ik een verhaal heb kunnen vertellen. Alleen. Maar ook samen. Zonder dat vind ik exposeren een gemiste kans.

Ik denk dat ik maar weer columns moet gaan schrijven, want anders ontplof ik! Niet zozeer van de hitte, gewoon uit ergernis. Zoals vandaag toen ik een brief kreeg van het stadsdeel, compleet met foto’s van onze tuintjes. Wat hebben die mensen toch een afwisselende baan! Geachte Bewoners, Wilt u zo vriendelijk zijn het overhangende groen op het fietspad te verwijderen? Uiteraard kan het Stadsdeel dit ook voor u doen, maar dan zijn er kosten aan verbonden. Graag spoed in verband met de hinder die het groen op het fietspad veroorzaakt. Mocht het over een week nog niet gebeurt zijn, zal het Stadsdeel het groen alsnog verwijderen.

Aha, het stadsdeel zit weer eens op zwart zaad! Zo’n brief sturen ze niet voor niets uitgerekend op het moment dat ze hopen dat de hele straat aan de Costa Brava ligt te bruinbakken. Enkele jaren geleden had een meneer uit Gouda een aanvraag ingediend om een vier meter hoge woonark permanent langszij mijn sleepboot te dumpen. Dat is ongeveer net zo horror als dat iemand plotseling je woonkamerramen komt dichtmetselen of een 10-persoonscaravan parkeert in je voortuin. Gelukkig vond binnenwaterbeheer het niet nautisch verantwoord. De drijvende schoenendoos zou namelijk de brug naast mijn woonschip versperren. Dat wist het stadsdeel allang maar nu hadden ze in ieder geval weer een paar centjes aan mijn brutale bijna-buurman verdiend, want met zo’n stompzinnige aanvraag zijn ze wekenlang bezig dus dat kostte hem een aardige duit.

Het dreigement in de brief was helder: knippen en scheren van geveltuintjes kost geld. Oké, als de boel op last van ‘orde en veiligheid’ binnen een week moet worden geamputeerd, dan doe ik het liever zelf! Snel heb ik een paar bloemen geplukt die 15 cm de verkeerde kant op groeiden, en met pijn in het hart heb ik twee prachtige dikke takken van mijn 28-jarig oude cipresstruik weggezaagd. Zo’n struik groeit traag dus die takken zaten er al jaren, notabene op een hoogte van minstens een meter of twee. Ik begrijp werkelijk niet dat mensen daar last van hebben! Verderop de kade reiken er prachtige heesters ver over het dankzij hen kronkelig geworden pad. Geurende vlinderstruiken, gele brem, stokrozen en kamperfoelie. Dat zal een slachtveld worden! En de vakantievierders van de woonboten wordt straks bij thuiskomst de vette rekening gepresenteerd.

Ik kon het niet laten dus belde naar de ‘Wijkmanager Van Het Overhangende Groen’: ‘Ik heb mijn bloemetjes en plantjes keurig gekortwiekt. Gaat het stadsdeel er nu ook voor zorgen dat de wandelaars en poezen niet meer van hun sokken worden gereden door scootertjes die hier al toeterend met 80 km per uur voorbij scheuren? Het is namelijk niet alleen een racebaan maar ook een voetpad! En het vrolijke groen zorgde er juist voor dat de coureurs een beetje gas terug moesten nemen! De halfdooie ambtenares antwoordde met robotstem: ‘Voor te hard rijdende scooters moet ik u doorverwijzen naar de politie. Daar gaat het stadsdeel niet over.’

Op zo’n moment raak ik oververhit…

Terwijl de dood door De Golf van Mexico raast, ratelen Obama en de zijnen enkel over de centen. Zwarte Piet BP doet een zoveelste klungelige poging om het olielek te dichten. Bollebozen van over de hele wereld hadden natuurlijk allang met hun hoogbegaafde koppen boven dat gat moeten hangen! Het fytoplankton dat rondzweeft in zee staat aan de basis van de voedselketen. Deze ver-van-mijn-bedshow komt veel dichterbij dan we denken en we zijn te stom om er iets aan te doen. Tijd om hulp van buitenaf te halen! Maar ook het contact met hoogontwikkelde buitenaardse wezens wordt tot op de dag van vandaag nog steeds massaal door de regeringen ontkent!

Schrijf daarom ook naar Het Oliedomme Witte Huis want de genoemde telefoon in het bovenstaande filmpje wordt niet opgenomen.

Op 16 april (ik geloof de eerste vrije vliegtuigdag) was mijn dochter buiten zelfportretjes aan het maken. Dat houdt in: lekker onhandig de camera op jezelf richten in de hoop dat je er ongeveer en het liefst ook nog een beetje leuk opstaat. Twee foto’s zagen er wel heel vreemd uit. Ze schoot richting waslijn en recht tegen de zon in maar wat valt daar naar beneden? Dat is wel een hele vreemde zonnestraal. Komt het door de cameralens die reageert op het felle zonlicht of flikkert er letterlijk iets uit de zon? Wie het weet mag het zeggen.

Zielig voor al die gestrande reizigers die bakken extra geld kwijt zijn aan hotels of niet bij hun bagage kunnen. Ook is het een flinke optater voor de economie. Dit kost miljarden! Maar persoonlijk vind ik het heerlijk zonder die vliegtuigen! Een lucht zonder chemtrails! Dat is lang geleden. Het is stiller, de zon voelt warmer en ik hoor veel meer vogels fluiten. De IJslanders geloven dat Eyjafjallajökull boos is op Europa vanwege de medogenloze afhandeling na de Icesave affaire. Ik ben het helemaal met die vulkaan eens!